Alien in Love 1 ผู้หญิงที่กูคุยเอ็มทุกวันนี่มึงหรอ ไอ้สาด Chapter 21 Bangsaen the Sad (บางแสนแสบ)
posted on 19 Apr 2009 03:08 by aliens in Part1[Fiction] Alien in Love : Romeo& Romeo (ผู้หญิงที่กูคุยเอ็มทุกวันนี่มึงหรอ ไอ้สาดดดดด)
Chapter 21 Bangsaen the Sad(บางแสนแสบ)
โดย จีรัง ยั่งยืน
ก็ไปเช่าโต๊ะนั่งกัน สั่งส้มตำมากิน
เป็นที่เพลิดเพลินเจริญใจ
“แล้วสไปค์นี่ เรียนอยู่กับลุงเล้งด้วยหรือเปล่าอ่ะ” คุณเก๋
“……………” ไอ้ไปค์
“สไปค์จ๋า” คุณเก๋
“……………” ไอ้ไปค์
“มองเข้าไป มองอยู่นั่นแหละ” คุณเก๋ ใครจ้องใครอะไรกัน
พอหันไปดู…
“เฮ้ย ไอ้ไปค์มึงจะนั่งจ้องหน้ากูทำไมเนี่ย”
เหมือนมันได้สติ รีบหันไปคุยกับคุณเก๋
“เก๋ ถามเราว่าอะไรหรอ” ไอ้ไปค์
“สไปค์เรียนสาขาอะไรหรอ” คุณเก๋
“ภาพยนตร์นี่แหละ ปีเดียวกับเล้งเลยครับ” ไอ้ไปค์มันพูดเสร็จก็หันมามองหน้าผม
“มึงอยากโดนอีกหรอ”
“เออ” ไอ้ไปค์ กวนโอ้ยกูใหญ่แล้วนะมึงนี่
ขี้เกียจเถียงกับแม่งแล้ว ไปดีกว่า
“ไอ้เล้ง ไปกับกูหน่อย กูมีเรื่องจะพูดกับมึง”
แล้วก็จูงมือมันออกมาจากโต๊ะ
พามันเดินไปตามชายหาด
มีความสุขดีจัง เดินจับมือกันแบบนี้
“มีอะไรจะพูดกับเค้าหรอ อย่าบอกนะว่าจะบอกรักเค้าอ่ะตื่นเต้นนะเนี่ย” ไอ้เล้ง ผมหยุดกึกทันที
ปล่อยมือมันออก แล้วก็เดินไปนั่งใต้ต้นไม้
“มึงมานั่งข้างๆ กูนี่” ไอ้เล้งมานั่งอย่างว่าง่าย(คิดว่ากูจะบอกรักนี่ เชื่อทุกอย่างเลยนะ)
“ฮู้ย พระอาทิตย์กำลังจะตกแล้วล่ะ สวยๆ” มันชี้ให้ผมดูก็หันไปดูตามมัน
ถ้ากูบอกรักมึงจริงๆ บรรยากาศแบบนี้มันก็ช่างเป็นใจดีเน๊อะ
แต่นี่มันไม่ใช่อย่างนั้นบรรยากาศแบบนี้มันขัดแย้งกับสิ่งที่กูจะบอกกับมึง
“จะบอกอะไรเค้าหรอ ตื่นเต้นจัง” ไอ้เล้ง (มึงรื่นเริงเกินไปแล้ว)
“แต่กูขอถามอะไรมึงก่อนสักอย่าง”
“อะไรหรอ”
“ยากเปล่า”
“ยากตอบไม่ได้นะ” ไอ้เล้ง
“มึงรักกูหรอ”
“รัก” ไอ้เล้งตอบแบบทันที จริงๆ แล้วกูรู้อยู่แกใจว่ามันรัก
“ขนาดไหนว่ะ”
“ขนาดไหนหรอ…อือ…ก็เอาไอติมทั้งโลกมารวมกัน” ไอ้เล้ง
“ ท่าทางจะรักกูมากนะเนี่ย”
“แล้วลุงล่ะ รักเค้าเปล่า” ไอ้เล้ง
“………………….”
“ไมรักเค้าหรอ” ไอ้เล้ง
“ไม่ใช่อย่างนั้น แต่คำถามของมึง…”
“มันยากไปหรอ”มันพูดแบบไม่มองหน้าผม
แต่ทันใดนั้น มันก็หันมาจ้องตากับผม
แววตาแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
มันดูจริงจัง กว่าทุกครั้ง
“รักก็บอกรัก ไม่รักก็บอกไมรัก แค่นั้นเอง” ไอ้เล้งเริ่มเอาจริงแล้วซินะมึง
“นั่นมันมึงไง แต่กับกูมันไม่ง่ายเลย”
“ยังไงหรอ” ไอ้เล้ง
“เฮ้อ ก็แบบว่า…แบบว่ากูไม่รู้จะบอกมึงยังไง”
“ไม่รู้จะบอกยังไง หรือว่าจริงๆ แล้วไม่ได้รักเค้ากันแน่เลยไม่กล้าบอก” ไอ้เล้งพูดจบก็ทำหน้าเศร้าๆ (สงสารแม่งจับใจ)
“ไม่ใช่กูไม่รักมึงนะ”
“แล้วรักเค้่าเปล่าล่ะ” ไอ้เล้ง
ไอ้นี่ไม่เลิก มึงจะให้กูพูดยังไง กูสับสน กูลวนเลกูไม่แน่ใจอะไรเลย
“ถ้ากูบอกไปแล้วไงว่ะ”
“ก็ไม่แล้วไง เค้าก็แค่อยากได้ยินว่าลุุงรัก แค่นั้นเอง”ไอ้เล้ง
“มึงเป็นผู้ชาย กูก็เป็นผู้ชายนะโว้ย จะรักกันได้ไงกูถามหน่อย”
“อ่าว ผู้ชายรักกันไม่ได้หรอ” ไอ้เล้ง
“ก็อะไรประมาณนั้น”
“ทำไมหรอ ก็จะรักอ่ะใครจะทำไม” ไอ้เล้ง
“ถ้ากูบอกว่ากูไม่รักมึง กูไม่ได้ชอบมึง แล้วมึงจะยังไง”
มันนั่งนึกซักแปป
“เค้าก็คงร้องไห้ กินไม่ได้ นอนไม่หลับ ปวดหัว ปวดท้องคลื่นไส้ ไปเรียนไม่ได้ สอบตก…” ไอ้เล้ง
“เออๆ พอแล้ว”
ผมเอื้อมมือ ไปจับมือมันไว้
“ฟังกูนะ ถ้ามึงถามกูว่ากูเป็นห่วงมึงมั้ย กูเป็นห่วงมึงมาก
เวลาที่กูไม่เจอมึง กูก็คิดถึงมึง
ถามว่ามึงน่ารักมั้ย มึงน่ารักมาก
เวลาที่กูอยู่กับมึง กูมีความสุขมาก
แต่ถ้ามึงถามว่ากูรักมึงมั้ย
กูก็จะบอกมึงกลับไปว่า…อย่าคิดกับกูแบบนั้น
กูกับมึงคงเป็นได้แค่เพื่อนกัน…เท่านั้น
อย่ามารักคนแบบกู เพราะมึงจะต้องเสียใจ”
จริงๆ แล้วก็รู้ว่ามันร้องไห้ แต่ก็ไม่กล้าหันไปมองมัน
“แล้ว…รักเค้า…ป่ะล่ะ” ไอ้เล้งพูดทั้งน้ำตา
ผมปล่อยมือมันออก
“กู ไม่ ได้ รัก มึง”พูดแบบย้ำทีล่ะคำ
“เค้าไม่เชื่อหรอก ลุงพูดโกหก”ไอ้เล้งพูดทั้งที่ร้องไห้หนักขึ้น
“มันก็เรื่องของมึง กูบอกไปแล้ว”
ไอ้เล้งลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีไป
“กูขอโทษนะ” มันคงไม่ได้ยินหรอก
“ไม่เห็นต้องพูดกับมันขนาดนั้นเลย” ไอ้ไปค์พูดจบก็มานั่งข้างๆผม (มึงมาแต่เมื่อไหร่เนี่ย)
“มึงจะไปรู้อะไร”
“กูไม่รู้อะไรหรอก กูรู้แค่ว่ามันรักมึง รักมาตั้งแต่ปีหนึ่ง
ชอบชวนกูไปแอบมองมึง ชอบแอบซื้อขนมไปให้มึงมึงไม่ได้ส่งงานก็แอบทำให้มึง
มึงเคยรู้บ้างป่ะล่ะ” ไอ้ไปค์ย้อนผมกลับ
“แอบรักกูมานานแล้วหรอว่ะเนี่ย”
“เออ จะได้หายโง่ซะที” ไอ้ไปค์แม่งถือโอกาสด่าผม
“กูกับมันจะรักกันได้ไงว่ะ”
“ก็แล้วแต่มึงว่าสนใจใคร คนอื่นหรือว่ามัน” ไอ้ไปค์
โดนไอ้ไปค์มันด่าแบบนี้จุกไปเลย
จะสนใจสายตาคนอื่นหรือว่าสนใจคนที่แคร์เรา
ทำไมคนอื่นมักมีอิทธิพลกับตัวเราเสมอเลยนะ
เฮ้อ กลุ้มใจ อยากไปอยู่ดาวอังคารจัง
ตลอดทางที่นั่งกลับบ้านกัน
ไอ้เล้งไม่พูดกับผมซักคำ
หลบหน้าหลบตา
เอาว่ะ เดี๋ยวมันทำใจได้ก็มาคุยเองแหละ
edit @ 1 May 2009 16:27:55 by Alien in Love นิยาย Boy 's Love