Alien in Love นิยายเกย์

[Fiction] Alien in Love : Romeo & Romeo (ผู้หญิงที่กูคุยเอ็มทุกวันนี่มึงหรอ  ไอ้สาดดดดด)
Chapter 34 Casting (แย่งกันเข้าไป ไอ้แค่บทนางฟ้าเนี่ย)
โดย จีรัง ยั่งยืน

กินมื้อเที่ยงเสร็จ

“เดี๋ยวพวกมึงเข้าบ้านกันไปก่อนเลยนะโว้ย”

“มึงจะหนีไปไหนอีกฮะ อีลุง” อีลู่ ทำท่าจะเอาเรื่องผม

“เดี๋ยวต้องไปนั่งอ่านบทอีกนะ” อีกวาง

“เออ มีความรับผิดชอบหน่อยดิวะ” อีเพลง

“อีกไม่ถึงสองอาทิตย์เองนะมึง” อีรัตน์

“ฟังกูก่อนซิ กูจะพาแม่งไปกินไอติมหน่อย มันอ้อนอยู่นั่นแหละ กูรำคาญ”

“อะไรวะมึงไอ้เล้ง อดใจไม่ไหวขนาดนั้นเลยหรอวะ” ไอ้แมน

“มึงสองคนก็อยากไม่รู้จักเวล่ำเวลากันเลยนะเนี่ย” ไอ้แบ้ง

“ระวังจะไม่มีแรงซ้อมนะโว้ย เก็บแรงไว้บ้างละ” ไอ้โม

“พวกกูไม่ถ่วงเวลามึงแล้ว มึงรีบไปรีบมาแล้วกัน รอบเดียวพอนะโว้ย อย่าเบิ้ลละ” ไอ้พีช

แล้วพวกมันก็เดินหายไปอย่างรวดเร็ว
ไม่ให้กูแก้ตัวเลยนะ ไอ้สาด เล่นกูแบบรัวกระหน่ำเป็นปืนกลเลยนะมึง
อย่าทีกูบ้างนะ

“ยืนยิ้มอะไรของมึง จะแดกไอติมไม่ใช่หรอ”

“พวกนั้น เค้าพูดถึงเรื่องอะไรกันหรอ” ไอ้เล้ง

“มึงอยากรู้จริงๆ ปะล่ะ”

“อือ เค้าอยากรู้”

“ไอติมที่พวกมันหมายถึง ก็ไอ้ที่มึงดูดเมื่อเช้าอ่ะ เข้าใจยัง”

ไอ้เล้งทำหน้างง เข้าใจอะไรยากจริงมึงนี่

“วันนี้ เค้ายังไม่ได้กินไอติมซักแท่งเลยนะ” ไอ้เล้ง

“กูไม่อยากบอกมึงก็เพราะอย่างงี้แหละ โอ้ย กูจะพูดยังไงดีวะ”

“ยังไงดีละ” ไอ้เล้งมึงจะทวนคำพูดกูทำไม

“มาใกล้ๆ กูนี่ ฟังกูดีๆ นะ ไอติมของพวกมันก็คือ ไอ้จู๋ที่มึงดูดไปเมื่อตอนเช้าอ่ะ เข้าใจยัง” โอ้ย พูดเองเขินเอง

“อ๋อหรอ แล้วทำไมไม่เรียกไอ้จู๋ล่ะ เรียกไอติมทำไมหรอ ไอติมอร่อยกว่าตั้งเยอะ” ไอ้เล้ง (ทีหลังอย่ามาดูดของกูอีกนะ ไอ้สาด)

“ก็พูดตรงๆ แบบนั้นมันก็น่าเกลียดไป เข้าใจมั้ย”

“อ๋อ แบบนี้นี่เอง ไอติมก็คือไอ้จู๋นี่เอง” ไอ้เล้ง

“เออ เข้าใจก็ไปได้แล้ว เดี๋ยวพวกมันรอนาน กูขี้เกียจโดนแซวอีก”


เซเว่น


ไอ้เล้งก็ยืนเลือกไอติมอยู่ เป็นมึงนี่มันดีจังเลยนะ
แค่ได้กินไอติมก็มีความสุขแล้ว พอตอนจ่ายตังส์ก็…

“ซื้อไอ้จู๋อันนึง เท่าไหร่ครับ” ไอ้เล้ง ไอ้สาด

พนักงานผู้หญิงทำหน้าเหว๋อไปเลย

“มันเพี้ยนๆ นะครับอย่าไปถือสาเลยครับ”

“ก็ลุงนั่นแหละบอกว่าไอติมก็คือไอ้จู๋ไง” ไอ้เล้ง พูดจบก็ล้วงหาตังส์

“ไม่ต้องเดี๋ยวกูเลี้ยงมึงเอง”

“อ่ะแน่ อยากได้อะไรหรือเปล่า มาเลี้ยงไอติมเค้า” ไอ้เล้ง

“กูอยากเลี้ยงเฉยๆ ไม่ได้หรือไงวะ”

“เหมือนไม่ใช่ลุงคนเดิมเลยนะเนี่ย” ไอ้เล้ง

“ลุงนิวลุคโว้ย เหมือนมึงไง พูดมากไปได้แล้ว เร็ว”

ไอ้เล้งก็เดินไปกินไป ผมก็ดูดบุหรี่ไป

“ไอ้เล้ง ถ้ากูขอให้มึงทำอะไรสักอย่าง มึงจะทำให้กูมั้ย”

“นี่ไง เค้าว่าแล้ว ว่าลุงต้องมีอะไรแน่เลย” ไอ้เล้ง

“เออ กูมันคนทำอะไรหวังผล” งอนแล้วนะ ไอ้สาด

แล้วก็ทำเป็นรีบเดินหนีมันเลย กูก็มีนะโว้ย มารยาชายร้อยเล่มเกวียนอ่ะ

“ไม่ได้ผลหรอกนะ เค้ารู้ทันลุงหมดแหละ” ไอ้เล้ง

“อะไรวะ รู้ทันกูได้ไง”

“ก็เค้าใช้กับคุณปู่ประจำนะฉิ ทำเป็นแกล้งงอน เดี๋ยวปู่ก็ยอมเอง” ไอ้เล้ง

“ไอ้สาด ทำเป็นแกล้งไม่รู้บ้างก็ได้นะ”

“ลุงก็อย่าใช้วิธีตื้นๆ แบบนี้ฉิ” ไอ้เล้ง

“คร๊าบ พ่อคนฉลาดลึก”

“ธรรมด๊า ไม่ต้องมาชมเค้าหรอก” ไอ้เล้ง

“แล้วตกลงจะทำมั้ยวะ”

“ไม่อะ ขี้เกียจ” ไอ้เล้ง

“ไอ้คนใจร้าย”

“ขอแรงๆ กว่านั้นได้มั้ยอ่ะ” ไอ้เล้ง

“ไอ้ทุเรศ ไอ้ติงต๊อง”

“อุ้ย มดกันจี๊ดๆ” ไอ้เล้ง

ถ้างั้นมึงต้องโดนคำนี้ ดูดิจะจี๊ดมั้ย

“ไอ้เอ๋อ”

แล้วมันก็เอื้อมมือมาตบหัวผม

“โอ้ย…เดี๋ยวนี่มึงเล่นแบบนี้กับกูหรอ ใช่เพื่อนเล่นหรอ”

“อย่ามาเรียกเค้าว่าเอ๋อนะ”

มันก็ทำท่าแบบว่างอนๆ ไปเลย สงสัยพูดแรงไปหน่อย

“เฮ้ย กูไม่ได้ตั้งใจพูด อย่าคิดมากดิวะ”

“…………………” ไอ้เล้ง

“โอ๋ๆ อย่างอนนะ โมมิ โมมิ”

มันได้ยินผมพูดแบบนั้นก็ยิ้มออกมานิดนึง
เห็นอย่างงี้ก็เลยพูดอีก

“จุ๊บุ จุ๊บุ ชิมิ ชิมิ” 

ยิ้มได้แล้วทีนี้ อีกนิดนึงแล้วกัน

“คุคิ คุคิ บ๊วบๆ บุงบู๊ บุงบู๊”

“ลุงนั่นแหละเอ๋อ ติงต๊องด้วย” ไอ้เล้ง

ทีกูงอนนะ ไม่มีหรอกจะมาโอ๋กู ไอ้สาด

“อยากให้ทำอะไร ลองบอกมาฉิ” ไอ้เล้ง

“จะทำให้จริงอ่ะ”

“เดี๋ยวเค้าเปลี่ยนใจนะ” ไอ้เล้ง

“เฮ้ย กูจะบอกอยู่นี่ไง คือว่า…………….แบบว่า………เอ่อ” พอจะพูดเข้าจริงๆ มันก็แบบว่า

“บอกมาฉิ เร็วๆ เค้าอยากรู้”

“………………………….” โอ้ย ไม่รู้จะพูดยังไง

“บอกฉิลุง เงียบทำไมหรอ” ไอ้เล้ง

“กูเปลี่ยนใจแล้ว ไม่ต้องแล้วละ”

“อะไรอ่ะ อย่ามาทำให้เค้าอยาก แล้วก็ทิ้งไปฉิ” ไอ้เล้ง

“อยากรู้จริงหรอวะ”

“อือ” ไอ้เล้ง

“รู้แล้วต้องทำนะโว้ย”

“ยากป่าวหรอ” ไอ้เล้ง

“งั้นกูไม่บอกแล้ว”

“ก็ได้ เค้าจะทำ บอกมาฉิ” ไอ้เล้งตั้งหน้าตั้งตารอฟัง

“ไม่บอกดีกว่า กูอาย”

“ไม่มีอะไรน่าอายหรอก” ไอ้เล้ง

“ถ้ากูบอกแล้ว ห้ามมาถามอะไรกูมากนะ โอเคป่ะ”

“โอเช” ไอ้เล้ง

เอาวะกลั้นใจ สูดลมหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ แล้วก็…

“คืองี้ มึงอย่าอะไรกับไอ้ไปค์ให้มันมากนักได้มั้ยวะ” พูดออกไปจนได้

“อะไรนั่นคืออะไรหรอ” ไอ้เล้ง

“ก็บอกว่าอย่าถามอะไรมากไง”

“ก็มันไม่เข้าใจอ่ะ อธิบายหน่อยฉิ” ไอ้เล้ง (กูรู้ว่ามึงเข้าใจแล้ว แต่มึงจะแกล้งกู)

โอ้ย มึงช่วยดูหน้ากูตอนนี้หน่อยซิวะ เป็นจานยูบีซีไปหรือยัง

“เออ ไม่เข้าใจก็เรื่องของมึง”

พูดเสร็จผมก็เดินนำออกมาอย่างไว ก็อายนี่หว่า
ได้ยินเสียงไอ้เล้งพูดล้อผมอยู่ข้างหลังว่า คนขี้หึงอะไรสักอย่าง
ใครหึงมึงวะ ไอ้บ้า กูเปล่าซะหน่อย จริงๆ นะ ฮ่าๆๆ
ก็รู้ว่ามันเพื่อนกัน แต่ไอ้เล้งมันก็ชอบแบบว่าออกนอกหน้าตลอดเลย
เห็นแล้วมันก็อด แบบว่า นะ ไม่พูดดีกว่า นั่นแหละ คงแบบที่มันล้อละมั้ง


บ้านฟูลเฮ้าส์

พอเข้าไปในบ้านก็แบบว่า…

“มันจะอะไรนักหนาวะ คุยกันดีๆ ก็ได้” ไอ้แมน

“เออ ใจเย็นๆ ดิวะ” ไอ้โม

“โมก็เห็นอยู่ว่าใครเหมาะกับบทที่สุด” อีกวาง

“ใช่ คนที่เหมาะที่สุดก็คือกู” อีรัตน์

“กูต่างหาก ทั้งสวย มีเสน่ห์ เหมาะที่สุดแล้วที่จะเป็นนางฟ้าใจดี” อีกวาง

“เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าจ๊ะ เพื่อนสาว แค่ความสวยมันคงไม่พอมั้ง” อีรัตน์

ก็จริงนะ สวยอย่างเดียวคงไม่พอ ละครเวทีเลยนะโว้ย

“ฝีมืออ่ะ มีมั้ย นี่ต้องกูนี่ เล่นมากี่ร้อยเรื่องแล้ว เพราะฉะนั้นหายห่วง” อีรัตน์

ใช่ มึงเล่นมาหมดแล้วทุกบท อีรัตน์ก็เหมาะเหมือนกันนะเนี่ย

“โอ้ย หายห่วงว่าคนดูหายหัวหมดนะซิ พอเลยมึงอีรัตน์ คนดูเขาไม่ต้องการเห็นอะไรเดิมๆ เก่าๆ บ่อยหนักหรอก” อีเพลง

“มึงพูดอย่างงี้ หมายความว่ายังไง พูดออกมาตรงๆ เลยดีกว่า” อีรัตน์

“คนดูเดี๋ยวนี้ เขาก็อยากเห็นอะไรใหม่ๆ แปลกๆ บ้างนะซิ” อีเพลง

จริงๆ ขออะไรแปลกใหม่บ้างดิวะ มันจะได้สนุกๆ หน่อย

“อ๋อ มึงจะบอกว่า คนดูเขาอยากเห็นของแปลกว่างั้น” อีรัตน์

“ใช่ และบทนางฟ้า แบบพิศวง ในโรมิโอ ภาคพิสดารนี้ คนที่เหมาะที่สุดก็คือกู” อีเพลง

“ถ้าเป็นมึง นางฟ้าก็คงต้องเปลี่ยนชื่อใหม่แล้วล่ะคราวนี้” อีรัตน์

“เปลี่ยนชื่อเป็นอะไรวะ”อีกวาง

“ก็นางดำไง นางฟ้าอะไรจะตัวดำขนาดนี้” อีรัตน์ คิดได้นะมึง

อีเพลงโมโหขึ้นมาทันที ที่โดนหลอกด่า แต่เก็บอาการทัน

“แต่ถ้ามึง เป็นนางฟ้านะ ก็คงต้องเปลี่ยนเป็นนางดินแทน” อีเพลง

“ทำไมถึงต้องเป็นนางดินวะ” อีกวาง

“แหม ก็ที่เรียกนางฟ้า ก็เพราะว่านางบินอยู่บนฟ้านะซิ
แต่ว่านางฟ้าเวอร์ชั่นอีรัตน์คงบินไม่ไหว ได้แต่อยู่บนพื้นดินไงละ” อีเพลง

“อุ้ย ว่ากูอ้วนหรอ” อีรัตน์ฉุน

“ทีมึงยังว่ากูนางดำได้เลย นางดิน” อีเพลงด่ากลับ

“อีดำ”

“อีอ้วน”

“ไม่รู้แหละ ต้องเป็นกู”

“ไม่ให้ คนสวยต้องได้ซิ บทนี้”

“สวยธรรมดาอดโว้ย ต้องสวยแปลก”

“คนเก่ง มีประสบการณ์ซิวะต้องได้”

“น่าเบื่อจะตาย”

“คนสวยซิ”

“สวยแปลกดีกว่า”

“คนเก่งต่างหาก”

“ฮ่าๆๆ ฮ่าๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ” อีลู่

“มึงหัวเราะอะไร” อีรัตน์

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ” อีลู่

“เออ ตลกอะไรของมึงนักวะ” อีเพลง

“พวกมึงจะมัวทะเลาะกันอยู่ทำไม ฮ่าๆๆๆ” อีลู่

ทุกคนรอฟังอีลู่พูดต่อ อีนี่ก็มัวแต่หัวเราะอยู่นั่นแหละ

“กูจะบอกอะไรให้นะ คุณสมบัติทั้งหมดนัั่นอะ กูมีหมด” อีลู่

“ไหน มึงพูดมาดิ๊” ไอ้แมน

“อย่างแรก ความสวย ข้อนี้นะ ไม่ต้องพูดมาก โปรดตัดสินด้วยสายตา ว่าความสวยของดิฉันไม่เป็นรองใคร” อีลู่

“ใช่ๆ ลูลู่สวยสุด” ไอ้เล้ง ก็ต้องเข้าใจหน่อยนะ แหม มีผลประโยชน์ร่วมกันนี่เน๊อะ

อีลู่มันก็สวยอยู่นะ แต่งหน้าซะหน่อยก็คงดูดีขึ้นอีก ก็จริง

“อย่างที่สองอะไรนะ อ๋อ ความเก่งใช่ไหม ถึงดิฉันจะไม่ได้เล่นมาเป็นร้อยเรื่อง เพราะส่วนมาก ดิฉันเลือกบท”

เลือกบทหรือว่าไม่ค่อยมีใครให้เล่นกันแน่

“บวกกับประสบการณ์ในการแอ็คติ้งโค้ชอันโชกโชนของดิฉัน บทนางฟ้าบทนี้ ดิฉันต้องตีบทแตกแน่นอน” อีลู่

“ใช่ ลูลู่แตกแน่” ไอ้เล้ง พูดก็พูดให้หมดด้วย ไอ้ห่า สองแง่สองง่าม

ก็จริงอีกนั่นแหละ มันเป็นผู้ช่วยมาเยอะ คอยช่วยบอกนักแสดงให้เข้าใจบท นู่นนี่

“และสุดท้าย ความแปลกใหม่ ก็คงไม่มีใครแปลกเท่าดิฉันอีกแล้วในที่นี้ ฮ่าๆๆ” อีลู่

“ใช่ๆ ลูลู่แปลกสุด” ไอ้เล้ง เดี๋ยวได้โดนอีสามตัวที่เหลือถีบกระเด็นจนได้

อันนี้มึงเอาที่หนึ่งไปเลย เรื่องความแปลก กูยกให้

“สรุป ก็คือ ทั้งสามอย่างนั้นได้รวมอยู่ในตัวดิฉันหมดทุกข้อ ลูลู่ ทรีอินวัน ฮ่าๆๆๆ” อีลู่

แหมเป็นกาแฟ ครีมเทียม น้ำตาลรวมกันเลยว่างั้น
แล้วแม่งก็เถียงต่อกันไม่หยุด มันจะอะไรกันนักหนาวะ
ถ้าวันนี้ไม่ซ้อมกูกลับก่อนนะ ตกลงกันได้แล้ว บอกกูก็แล้วกัน
แอบเห็นไอ้เล้ง หัวเราะชอบใจที่เห็นพวกมันทะเลาะกัน

“เอาอย่างงี้ ไอ้ไปค์ ในฐานะ เจ้าของบท ให้มันตัดสินใจดีกว่า” ไอ้แบ้ง

“เออ มีเหตุผล คนเขียนบทก็ต้องมีภาพนางฟ้าในหัวอยู่แล้ว” ไอ้โม

“สไปค์ขา บอกมาเลยค่ะว่าใครเหมาะสมที่สุด” อีลู่ แหมใช้มารยาเลยนะมึง

“เอ่อ…” ไอ้ไปค์

“ห้ามลำเอียงนะโว้ย ไอ้ไปค์” อีเพลงขู่

“คือว่า ตอนเขียนเราก็คิดถึงนางฟ้าแก่ๆ นะ ถ้าจะให้พูดก็ไม่มีใครดูเหมือนกับที่คิดไว้เลย” ไอ้ไปค์ พูดแบบเอาตัวรอดไปได้

“อย่างงั้นก็แต่งตัวให้มันแก่ไปเลยดีกว่าตามบท” ไอ้แมน

“ไม่ได้” สี่สาวตะโกนใส่ไอ้แมนพร้อมกัน

“เสียของหมด” อีลู่

“ใช่ มันก็ต้องประยุกต์ดัดแปลงกันไป ไม่ต้องตามบทก็ได้หรอก” อีรัตน์ แหม เอากันใหญ่เชียว

“ถ้างั้นก็ให้พวกผู้ชายโหวทเลยดีกว่า ว่าใคร” อีกวาง

“ไม่ได้” พวกผมที่เหลือตะโกนพร้อมกัน

เรื่องอะไรที่พวกกู จะต้องเอาชีวิตของพวกกูไปเสี่ยงด้วยวะ

“ทำไม ไม่ได้วะ” อีเพลง

“กูเห็นเวลาโหวททีไร พวกมึงที่ไม่ได้ ก็ไม่เคยยอมรับผลโหวทกันหรอก” ไอ้พีช

“พวกเราไม่เคยทำแบบนั้นซะหน่อย” อีกวาง

“คราวทีแล้วนะ ที่อีรัตน์ได้เป็นพิธีกรรายกายทีวีอะ พวกมึงที่เหลือก็งอนพวกกูไปตั้งหลายวัน” ไอ้แบ้ง

“กวางนะ ด่าโมเช้าเย็นเลยอะ” ไอ้โม

“เออ ไม่เอาหรอกโหวทอะ พวกมึงตกลงกันเองนะดีแล้ว” ไอ้พีช

“เอาอย่างงี้ป่าวละ กูมีวิธี” ไอ้แมน

“ว่ามาเลย ยังไง” อีลู่

“ก็นางฟ้าของใครก็ให้คนนั้นแหละเลือก” ไอ้แมน

เข้าท่าดีนี่หว่า เออว่าแต่นางฟ้าของใครวะ
แล้วแก๊งชะนีมึงจะมองมาทางกูกันทำไมเนี่ย
อ้าว นางฟ้าของกูนี่หว่า ไอ้สาดดดดดแมน เลวมาก ไอ้เพื่อนทรยศ
ใครก็ได้ช่วยผมด้วย ไม่เอากูไม่เลือกหรอก อย่ามายุ่งกับกู